Koncert 4 lipca 2026
Zapraszamy do galerii zdjęć
TRIO WIRTUOZÓW
Tomasz Strahl – wiolonczela
Rafał Grząka – akordeon
Wojciech Koprowski – skrzypce
Program
Astor Piazzolla
Tanti Anni Prima
Mikołaj Majkusiak
Sonata na akordeon i skrzypce (wybór części)
Fryderyk Chopin
Largo z sonaty wiolonczelowej g-moll
Sofia Gubajdulina
Silencio (wybór części)
Jan Sebastian Bach
Sonata Gambowa G dur (wybór części)
Astor Piazzolla
Oblivion
Tomasz Strahl
Jeden z najwybitniejszych polskich wiolonczelistów. Występował m. in. w Schauspielhaus (Berlin), Brucknersaal (Linz), St. John’s Smith Square (Londyn), Art Center (Tel Awiw), Toppan Hall (Tokio), Auditori (Barcelona), Sali im. Glinki (Sankt Peterburg), w Teatrze Wielkim oraz Filharmonii Narodowej w Warszawie. Jest Rektorem i profesorem Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. Prowadzi także kursy mistrzowskie w Polsce, Holandii, Finlandii, Niemczech, Japonii i Ameryce Południowej. Dyskografia artysty obejmuje nagrania dla Pony Canyon, CD Accord, Pavane Records, Gema Stereo, Polmusic, Acte Préalable oraz Sony Classics. W 2003, 2019 i 2020 r. został laureatem nagrody fonograficznej Fryderyk. Odznaczony został wieloma odznaczeniami państwowymi: Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”,. dwukrotnie otrzymał nagrodę I stopnia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Rafał Grząka
Jest laureatem ponad 35 międzynarodowych i ogólnopolskich konkursów akordeonowych. Koncertował w USA, Kanadzie, Austrii, Francji, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Holandii, Chinach, Włoszech, Niemczech, Czechach, Słowacji, Ukrainie, Białorusi, Rosji, Litwie, Łotwie, Turcji, Arabii Saudyjskiej, Bułgarii. Wykonał wiele prawykonań kompozytorów polskich. W 2014 r. ukazała się płyta jednego z jego projektów, kwartetu Cup of Time, pt. Cup of Time plays Namysłowski z gościnnym udziałem Zbigniewa Namysłowskiego (wyd. DUX). Album został wybrany płytą roku w kategorii jazz przez magazyn HiFi i muzyka. Wydana w 2016 r. płyta Rafał Grząka/Atom String Quartet – Atom Accordion Quintet zdobyła nominację do nagrody Fryderyk. Wystąpił również obok Pawła Gusnara i Chopin University Chamber Orchestra na płycie Reminiscences of Dark Streams nominowanej do Fryderyków 2021. Jest Prorektorem i Profesorem UMFC. Laureat plebiscytu Nauczyciel na Medal 2018, organizowanego przez Polska The Times. W 2024 r. został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Wojciech Koprowski
Uznany polski skrzypek, solista, kameralista oraz pedagog. Jako solista występował z wieloma orkiestrami, w tym z Max Bruch Philharmonie w Sondershausen, Philharmonie Baden-Baden, a także z Filharmonią Narodową, Bałtycką, Łódzką, Zielonogórską, Rzeszowską, Częstochowską i Opolską . Współpracował również z Orkiestrą Symfoniczną Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina, zespołami Camerata Vistula oraz Capella Gedanensis. W latach 2007-2025 był członkiem Meccore String Quartet, jednego z najbardziej cenionych kwartetów smyczkowych swojego pokolenia. Z zespołem tym koncertował na całym świecie w tak prestiżowych salach jak Wigmore Hall w Londynie, Concertgebouw w Amsterdamie, Musikverein w Wiedniu, Beethoven-Haus w Bonn, Elbphilharmonie w Hamburgu oraz Bozar w Brukseli. W Polsce występował w większości filharmonii, prezentując wysoki poziom artystyczny. Obecnie pełni funkcję Prodziekana Wydziału Instrumentalnego i profesora Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie oraz Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie.
Kierownictwo artystyczne
i prowadzenie koncertu:
Agnieszka Kurowska-Janecka
1) Astor Piazolla – Tanti Anni Prima
Piazzolla urodził się w 1921 roku w Mar del Plata, 400 km na południe od Buenos Aires. Gdy miał 2 lata, rodzice zabrali go do Nowego Jorku, gdzie spędził 14 lat, aż do powrotu do Argentyny. Grał na bandoneonie, ciężkim, kwadratowym instrumencie guzikowym. Grał również na fortepianie. Piazzolla napisał ten utwór na obój i fortepian do włoskiego filmu Henryk IV z 1984 roku adaptacji sztuki Luigiego Pirandella w reżyserii Marco Bellocchio. W rolach głównych wystąpili Marcello Mastroianni oraz Claudia Cardinale.
Dziś usłyszą Państwo utwór ten w aranżacji na skrzypce wiolonczelę i akordeon.
2) Mikołaj Majkusiak – Sonata na akordeon i skrzypce
Mikołaj Majkusiak (ur. 29 lipca 1983 w Warszawie) – polski kompozytor, akordeonista, aranżer, producent. Laureat nagrody ZAiKS-u dla najlepszego kompozytora młodego pokolenia Festiwalu Fryderyki 2020. „Za oryginalny, indywidualnie wykreowany styl muzyczny, za fascynujący energetyzm narracji dźwiękowej oraz konsekwencję w pracy twórczej.”
Laureat 2 głównych nagród – Statuetek Międzynarodowego Konkursu „Muzyczne Orły” 2023 w Kategoriach Kompozycja i Prawykonanie za utwór – II Symfonia Kameralna „O obrotach sfer niebieskich”.
Sonata na skrzypce i akordeon (2015) Mikołaja Majkusiaka, prawdziwy kameralny banger. Różnorodny zbiór błyskotliwych scherz, raz ażurowych, innym razem gęstych jak smoła, udanie gra pokrewnymi barwowo rejestrami obu instrumentów, wciąga od pierwszych dźwięków, by na koniec pozostawić publiczność z uśmiechem, będącym wyrazem czystej satysfakcji.
3) Fryderyk Chopin – Sonata wiolonczelowa g-moll op. 65 – sonata napisana oryginalnie na fortepian i wiolonczelę skomponowana przez Fryderyka Chopina w latach 1845–1847. Jeden z czterech utworów kameralnych Chopina. Jest to ostatni utwór Chopina wydany za jego życia z numeracją opusową. Kompozytor miała wiele trudności ze skomponowaniem tego utworu . Zachowało się ok. 200 różnych jego szkiców. Ostatecznie pierwsze wykonanie całości dzieła nastąpiło 17 lutego 1847 r. w mieszkaniu Chopina z udziałem Franchomme’a. Premiera publiczna utworu odbyła się na koncercie 16 lutego 1848 r. w paryskiej Salle Pleyel.
4) Sofija Asgatowna Gubajdulina Silencio. (ur 1931 w Czistopolu, zm. 13 marca 2025 w Appen) – rosyjska kompozytorka pochodzenia tatarskiego Urodziła się w Czistopolu, w Tatarskiej ASRR, w rodzinie o złożonym pochodzeniu etnicznym, mającej związki z tradycją judaistyczną, prawosławną, katolicką i muzułmańską (jej dziadek był mułłą). Wychowała się w Kazaniu, tyglu kulturowym o wielowiekowej tradycji muzycznej. Wszystko to miało wpływ na późniejszy aspekt mistyczny charakteru jej muzyki Muzyka Gubajduliny Należała do najbardziej wyróżniających się kompozytorów rosyjskich jej pokolenia. W swoich kompozycjach wykorzystywała bardzo zróżnicowanie środki skonstruowane na całkiem odmiennych zasadach, celowo je ze sobą kontrastując. Dzięki takim zabiegom osiągnęła indywidualnie traktowaną dramaturgię swoich dzieł. była entuzjastycznie przyjmowana w USA, zarówno przez publiczność, jak i krytykę, była również bardzo atrakcyjna dla wykonawców. Wielu wiodących artystów i zespołów wykonywało Wiele czołowych amerykańskich orkiestr, zespołów i solistów zamawiało u niej kompozycje, a następnie dawało im amerykańskie prawykonania jej utwory.
Razem z Henrykiem Mikołajem Góreckim, Arvo Pärtem i Johnem Tavenerem zalicza się ją do nurtu „nowej muzyki religijnej”.
5) Jan Sebastian Bach – Sonata Gambowa G dur (wybór części)
Jan Sebastian Bach, ur. 1685 w Eisenach, zm. 1750 w Lipsku) – kompozytor i organista niemiecki epoki baroku, jeden z najwybitniejszych artystów w dziejach muzyki, kompozytor dworski. Czołowa postać rodu Bachów, wybitny wykonawca i jeden z najbardziej wpływowych kompozytorów.
Sonata na violę da gamba i klawesyn G-dur (BWV 1027) autorstwa Johanna Sebastiana Bacha to jeden z najważniejszych kameralnych utworów tego kompozytora. Dzieło składa się z czterech części o zróżnicowanych tempach i charakterach.
Chociaż ta sonata, nigdy nie zyskała takiej sławy jak inne utwory instrumentalne, to jest w całości dziełem Bacha. W szybkich częściach słyszymy polifonię, będącą znakiem rozpoznawczym kompozytora. Pomiędzy tymi częściami rozbrzmiewa mroczna kadencja, która poszukuje skrajności tego, co było możliwe muzycznie w XVIII wieku.
Napisana prawdopodobnie dla Ferdinanda Abla, jednego z wiolonczelistów dworu w Köthen. Głównym instrumentem Abla nie była jednak wiolonczela, lecz viola da gamba – wówczas jeszcze groźna rywalka wiolonczeli i być może bardziej ceniona jako instrument solowy.
6) Koncert rozpoczęliśmy utworem Astora Piazzolli i zakończymy jego argentyńskim tangiem z 1982 roku – Oblivion.
Utwór pojawił się we włoskim filmie Henry IV z 1984 roku, ale zyskał szersze uznanie jeszcze w tym samym roku, gdy został wykonany i nagrany przez włoską piosenkarkę Milvę z francuskimi tekstami. Zawiera namiętną, melancholijną melodię zbudowaną na powolnym rytmie milongi z jazzowymi harmoniami. Został wielokrotnie zaaranżowany dla różnych instrumentów i nagrany przez licznych artystów klasycznych i jazzowych.
Projekt realizowany
przez Falenickie Towarzystwo Kulturalne
ze środków Dzielnicy Wawer m.st. Warszawy
we współpracy z Wawerskim Centrum Kultury
