Archiwa Bloga

Koncert i wystawa 11 sierpnia 2019

Zespół Wokalny IL CANTO
„Moniuszko spotyka Chopina”

Wanda Laddy – sopran
Marta Lawrence – alt
Sławomir Łobaczewski – tenor
Leszek Kubiak – bas
Piotr Sołtysik – piano

Zespół Il Canto wykonuje wielogłosową muzykę wokalną w pojedynczej obsadzie głosowej. W repertuarze ma utwory z  różnych epok: od chorału gregoriańskiego, przez wielkie formy wokalne epoki baroku, do współczesnej muzyki poważnej i popularnej. Specjalność zespołu to muzyka renesansu: msze, motety, madrygały. Il Canto udowadnia, że przed wiekami również powstawała muzyka rozrywkowa, przy której bawiono się tak jak dziś. Wykonuje także wokalne aranżacje utworów instrumentalnych, zarówno klasycznych, m. in. Bacha, Chopina, jak i muzyki rozrywkowej czy filmowej. Dzięki perfekcyjnemu zestrojeniu głosów i pomysłowym efektom dźwiękowym kwartet potrafi stworzyć wrażenie pełnego brzmienia zespołu wokalno – instrumentalnego czy dużego chóru.
W ciągu 30 lat swego istnienia Il Canto wypracował niepowtarzalny styl i brzmienie. Zespół nagrał kilkanaście płyt, z których dwie nagrodzono „Fryderykiem”. Zdobył wiele nagród na prestiżowych konkursach polskich i zagranicznych, najważniejsza to Grand Prix festiwalu w Gorizii we Włoszech.

W programie:
Fryderyk Chopin:
Mazurek op. 68 nr 3
Życzenie
Mazurek op. 67 nr 2
Preludium c-moll
Czary
Śliczny chłopiec
Hulanka
Improwizacja na tematy chopinowskie
Stanisław Moniuszko:
Dziad i baba
U naszego pana
Postój piękna gołąbeczko
Przylecieli sokołowie
Prząśniczka
Fryderyk Chopin:
Walc a-moll op. 34 nr 2
Mazurek As-dur
Polonez A-dur op. 40

Magdalena Magrzyk – malarstwo

Absolwentka Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Obroniła dyplom na Wydziale Malarstwa z aneksem ze sztuki użytkowej, ukończyła również Studia Podyplomowe z Arteterapii w Łodzi. Pomysłodawczyni i realizatorka scenografii, między innymi w  Filharmonii w Białymstoku, Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku, w teatrach Roma, Bajka, Capitol w Warszawie. Brała udział w wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych. Prace artystki znajdują się w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą. Od 2018 r. kieruje WCK Filia Falenica.

Pobierz program [.pdf]




Koncert i wystawa 14 lipca 2019

Muscada String Quartet

Ada Dobrowolska – skrzypce
Paweł Dębski – skrzypce
Jan Czyżewski – altówka
Antoni Majewski – wiolonczela

W programie:

Stanisław Moniuszko:
Kwartet F-dur
Wolfgang Amadeus Mozart:
Kwartet G-dur KV 387

Wystawa: Piotr Pańkowski: „Psy”

Muscada String Quartet to zespół złożony z młodych muzyków, absolwentów i studentów Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. Na jego repertuar składają się zarówno klasyczne pozycje literatury kwartetowej jak i współczesne kompozycje twórców polskich i europejskich. Zespół powstał w marcu 2018 r. Poza wieloma koncertami na ważnych polskich scenach, takich jak siedziby Orkiestry Sinfonia Varsovia i Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia, może poszczycić się udziałem w prestiżowym Międzynarodowym Konkursie im. Karola Szymanowskiego. Kwartet pracuje pod kierunkiem doktora Michała Bryły.

Zgodnie z uchwałą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej rok 2019 ustanowiony został Rokiem Stanisława Moniuszki. Utwory naszego kompozytora narodowego pojawią się w tegorocznym cyklu aż w trzech koncertach.
Moniuszko urodził się 5 maja 1819 w Ubielu, a zmarł 4 czerwca 1872 w Warszawie. Skomponował 9 oper, w tym najbardziej znane: Straszny Dwór i Halkę, 3 balety, 8 operetek, 3 msze, 5 kantat i 268 pieśni zebranych w 12 zeszytach zwanych Śpiewnikami Domowymi, 3 utwory symfoniczne i szereg fortepianowych. W zasadzie jedyne kameralne utwory na zespół instrumentalny to 2 kwartety smyczkowe. Dzisiaj zaprezentujemy Państwu kwartet F-dur. Drugi, w tonacji d-moll, Moniuszko ofiarował Józefowi Elsnerowi, nauczycielowi Fryderyka Chopina. Oba utwory to kompozycje młodzieńcze, ukończone najprawdopodobniej jesienią 1839 r. Charakteryzują się typową dla Moniuszki prostotą i śpiewnością, pod względem stylistycznym pozostają pod wpływem klasyków wiedeńskich (menuetowy charakter scherza w obu kwartetach).

Wolfgang Amadeus Mozart (27.01.1756-5.12.1791) skomponował 26 kwartetów smyczkowych. Sześć z nich (KV 387, KV 421, KV 428, KV 458, KV 464, KV 465) skomponował w Wiedniu w latach 1782-1785. Nazywane są Kwartetami Haydnowskimi, ponieważ zainspirowane były kwartetami Haydna op.33 i jemu zostały zadedykowane. Po wysłuchaniu ich Haydn powiedział Leopoldowi Mozartowi, ojcu Wolfganga:

„Przed Bogiem i jako uczciwy człowiek mówię wam, że wasz syn jest największym kompozytorem znanym mi osobiście lub z imienia; ma smak, a ponadto najgłębszą wiedzę na temat kompozycji”.

Kwartety te wykonywali obaj kompozytorzy w mieszkaniu Mozarta. Haydn grał na skrzypcach, Mozart na altówce.
Dziś usłyszą Państwo pierwszy z nich, KV 387 w tonacji G-dur. Zawiera on typowo cztery części: chromatyczne Allegro vivace assai, Menuetto z triem w tonacji g-moll (w standardowej budowie kwartetu Menuet stanowi trzecią część), powolne Andante cantabile w C-dur oraz Allegro molto z kunsztowną fugą, opartą na 4 całych nutach, które to wykorzystał Mozart w finale Symfonii Jowiszowej w 1788 roku.

„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„„
Piotr Pańkowski – malarz, rysownik, wykładowca, absolwent Wydziału Malarstwa warszawskiej ASP, wychowanek prof. Jacka Sienickiego i prof. Wiesława Kruczkowskiego.

Nigdy nie traktowałem sztuki z nabożną powagą, choć wypełnia ona moje myśli i serce to sądzę, że tak jak wiele innych dziedzin ludzkiej działalności jest tylko droga do celu, a nie celem samym w sobie. Nie wierzę w jednoznaczną słuszność różnego rodzaju teorii artystycznych, takich czy innych izmów. Wszystkie one mogą być dobre jako etapy naszych poszukiwań, ale są obarczone błędami i śmiesznostkami ludzkiej kondycji. Pierwsza myśl jest prosta i za nią podążam, moje rozbawienie budzą kształty zwierząt, pasiaste, plamiaste, cętkowane, łaciate z mordami smutnymi, zdziwionymi, głupkowatymi i radosnymi, maszkarony wszelakie, bestie raz dzikie raz łagodne jak baranki, śliskie i futrzaste, nastroszone i ulizane. Cała ta menażeria jest dla mnie jawnym dowodem na poczucie humoru Pana Boga.

Zobacz stronę artysty:
http://www.piotrpankowski.pl

 

Pobierz program [.pdf]




Koncert i wystawa 30 czerwca 2019

Zobacz galerię zdjęć

Bartosz Smorągiewicz Ensemble

Przeboje muzyki klasycznej w wersji jazzowej

Bartosz Smoragiewicz – klarnet, saksofon
Marcin Skaba – skrzypce
Sebastian Iwanowicz – gitara
Piotr Domagalski – kontrabas

W programie:

Johannes Brahms – Taniec węgierski nr 5
Wojciech Kilar – Temat z filmu Pianista
Fryderyk Chopin – Mazurek C-dur
Georg Philipp Telemann – Concerto D-dur
Wolfgang Amadeusz Mozart – Marsz Turecki
Fryderyk Chopin – Preludium e – moll
Fryderyk Chopin – Walc D – dur
Vittorio Monti – Czardasz

Muzyka zespołu to zderzenie europejskiego jazzu, wywodzącego się od Django Reinharda, z formalizmem muzyki klasycznej oraz współczesną instrumentacją jazzową, łączące elementy wielonarodowościowego folkloru. W oddźwięku jest ona energetyczną wirtuozerią z dodatkiem melancholii. Grupa, założona przez lidera, Bartosza Smorągiewicza, wykonuje autorskie kompozycje i aranżacje, łącząc w nich elementy cygańskiego swingu, walca musette, bossy i bluesa w nowej, współczesnej odsłonie. Kwartet tworzą znakomici instrumentaliści, a ich spontaniczna improwizacja powoduje entuzjastyczne przyjęcie na koncertach.

Wystawa
Teresa i Dariusz Kowalscy „Twórcze dialogowanie”

Teresa Pastuszka – Kowalska ukończyła Liceum Sztuk Plastycznych w Kielcach z medalem dla najlepszego absolwenta roku oraz Wydział Rzeźby ASP w Warszawie. Zajmuje się rzeźbą i dydaktyką. Jej ulubionymi materiałami rzeźbiarskimi są marmur i ceramika. Marmur – skrywający w sobie tajemnicze kształty, które z pasją odsłania. Ceramika – krucha tak jak ludzkie życie, poznając je można analizować ludzką wewnętrzną doskonałość, tę opartą na wartościach duchowych. Na dorobek artystki składają się monumentalne realizacje rzeźbiarskie, plenery, sympozja oraz dziesiątki wystaw. Ważniejsze dokonania to: figury ołtarza kościoła NMP w Sokołowie Podlaskim, figury Chrystusa w Laskach i Cycowie oraz Archaniołów w Zgorzelcu, Pieta w Kundzinie, rzeźba Ronalda Reagana w Doylewstone (USA), Brama Dialogu – kultura arabska w Syrii, rzeźba Św. Jana Pawła II na Białorusi. W Warszawie znajdują się m. in.: Muzykanci na Polu Mokotowskim, pomnik Bł. Księdza Jerzego Popiełuszki przy kościele Św. St. Kostki i tryptyk: Maryja, Zwiastowanie, Narodzenie na jego elewacji.

Dariusz Kowalski – KODAR studiował rzeźbę w PWSSP w Poznaniu oraz ASP w Warszawie. Związany był z grupą artystyczną Via Varsovia. Był kierownikiem Galerii Rzeźby w Warszawie, Galerii „Sztuka Wnętrza” i „Do Trzech Razy Sztuka”, kuratorem wielu wystaw i organizatorem plenerów rzeźbiarskich. Tworzy najczęściej w brązie, granicie i piaskowcu. W dorobku ma pomniki, rzeźby monumentalne, tablice pamiątkowe, wnętrza kaplic i kościołów. Wiele jego prac znajduje się w przestrzeni publicznej w Polsce i za granicą. Są to m. in.: pomnik Z ducha Wolności w Menden (Niemcy), rzeźba Ronalda Reagana w Doylewstone (USA), Idol i Brama dialogu – kultura europejska w Syrii, pomnik bitwy pod Myszyńcem i w Magnuszewie. W Warszawie znajdują się m. in. Pomnik Pomordowanych i Pogrzebanych w bezimiennych mogiłach oraz Anioł na Cmentarzu Bródzieńskim, Pomnik Pomordowanych w Praskich Więzieniach przy ul. Namysłowskiej, rzeźba Pani S. na Polu Mokotowskim.

Teresa i Dariusz Kowalscy byli współorganizatorami i uczestnikami charytatywnych aukcji dzieł sztuki na rzecz Hospicjum Onkologicznego, na rzecz chorych dzieci i pomocy dla Syrii.

Pobierz program [.pdf]




Koncert 9 września 2018

Jan Maklakiewicz: Msza Polska

Zapraszamy do galerii zdjęć

Chór Sursum Corda z Bazyliki Św. Krzyża w Warszawie
dyrygent: Emilia Melon

chór Via Musica z Sanktuarium Św. Teresy w Otwocku
dyrygent: Sławomir Łobaczewski

Anna Łukaszewska – organy

„Mszę Polską na sopran (lub tenor) solo, czterogłosowy chór mieszany i organy, Jan Maklakiewicz komponował w styczniu i lutym 1944 roku. (…) Miała ona przynieść Polakom duchowe pokrzepienie i wiarę w rychłe wyzwolenie Polski. Pragnienie to zadecydowało, że kompozytor sięgnął po tekst mszalny w języku ojczystym. (…) Wykorzystany w niej tekst Marii Heleny Szpyrkówny ma charakter refleksyjny i uduchowiony, zawiera liczne akcenty patriotyczne, a jego motyw przewodni stanowi modlitwa o pokój. (…) Msza Polska jest utworem o głębokiej wymowie emocjonalnej i zdecydowanie polskim charakterze. Cechuje ją późnoromantyczna stylistyka, bogactwo środków harmonicznych, gęsta faktura partii organowej i pełne brzmienie chóru. Tylko w nielicznych fragmentach czterogłosowy układ chóralny zastąpiony został śpiewem unisono, bądź solowym.”

Maria Wacholc

Chór Bazyliki Świętego Krzyża Sursum Corda powstał ponad 150 lat temu i jest najstarszym warszawskim chórem kościelnym.  Gazeta Warszawska z dnia 2.XI 1866 r. donosiła:

„Wczoraj w kościele Ś-go Krzyża, nowo zawiązany chór (…) wykonał po raz pierwszy na sumie mszę Krogulskiego. Odtąd w każdą Niedzielę i Święta, wykonywać będzie pienia religijne”.

Od tamtego dnia chór Sursum Corda towarzyszy najważniejszym wydarzeniom historycznym i religijnym parafii. Chór miał zaszczyt śpiewać dla Ojca Świętego Jana Pawła II podczas Jego pielgrzymek do Ojczyzny, a także dwukrotnie w Rzymie. Chórem Bazyliki Św. Krzyża kierowali znani kompozytorzy i muzycy, m.in. Jan Maklakiewicz i Feliks Rączkowski. W 1976 r. dyrygentem chóru został Stanisław Kuczewski, który pełnił tę funkcję nieprzerwanie przez 28 lat. Z jego inicjatywy w Bazylice Św. Krzyża co roku odbywają się koncerty pasyjne, w których uczestniczą kościelne chóry z Warszawy i okolic. Od 2004 r. dyrygentem chóru jest Emilia Melon. Chór Sursum Corda kontynuuje swoją długoletnią tradycję. Bierze udział we mszach świętych transmitowanych przez Polskie Radio oraz we wszystkich ważnych uroczystościach parafii. Koncertuje z powodzeniem również poza parafią.

Emilia Melon ukończyła klasę skrzypiec w Zespole Szkół Muzycznych II stopnia im. Fryderyka Chopina w Warszawie, a następnie Dyrygenturę Chóralną pod kierunkiem prof. Katarzyny Sokołowskiej w warszawskiej Akademii Muzycznej. Jako skrzypaczka występowała w kraju i za granicą, współpracując z chórem przy Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Dzieci Niewidomych w Laskach oraz z trio Tadeusza Melona.

Chór Via Musica, założony w 1997 roku, ma siedzibę w parafii Św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Otwocku – Świdrze. Zespół działa przede wszystkim w macierzystej parafii, tworząc oprawę muzyczną mszy i uroczystości religijnych. Koncertuje w kościołach, bierze udział w przeglądach i konkursach chórów oraz wydarzeniach patriotycznych. Występował w awangardowych oratoriach Jarosława Pijarowskiego z udziałem m. in. Józefa Skrzeka, Jorgosa Skoliasa i muzyków rockowych. W 2016 r. pojawiał się w programach TV Polsat „Wysokie C”.
Repertuar chóru obejmuje przede wszystkim muzykę sakralną różnych epok, od średniowiecza po współczesne kompozycje i aranżacje. Członkowie zespołu są mieszkańcami Józefowa, Otwocka i Falenicy, amatorami, których pasją jest śpiew i muzyka. Jak wskazuje nazwa chóru, Via Musica – Muzyczna Droga – muzyka jest dla nich drogą wypełniania chrześcijańskiego powołania.

Sławomir Łobaczewski – absolwent Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie, wokalista, instrumentalista kompozytor i pedagog. Śpiewa w zespole Il Canto, współpracuje z Filharmonią Narodową i Warszawską Operą Kameralną. Jako śpiewak ma na swoim koncie nagrania muzyki filmowej oraz płyty, w tym nagrodzoną Fryderykiem „Bartłomiej Pękiel – Msze i Motety” oraz nominowaną do tej nagrody „Monteverdi – Madrygały” z zespołem Il Canto.
Od dziecka związany z Falenicą, jest instruktorem falenickiej filii WCK. Tam też założył wraz z gitarzystą Jackiem Kawą zespół rocka progresywnego CLUE, w którym realizuje swoje pasje związane z muzyką rozrywkową.

Anna Łukaszewska (z d. Przybysz) ukończyła PSM I st. w klasie fortepianu, następnie podjęła naukę gry na organach, uwieńczoną dyplomem w 2017 r. na Uniwersytecie Muzycznym im.  F. Chopina. Swoje umiejętności doskonaliła również w Hochschule für Musik we Freiburgu Bryzgowijskim oraz Hochschule für Musik und Theater w Lipsku, a także w Rice University w Houston. Jest stypendystką Prezesa Rady Ministrów oraz Niemieckiej Centrali Wymiany Akademickiej (DAAD). Występowała na międzynarodowych festiwalach organowych w Leżajsku, Puławach, Pasłęku, Sejnach, i za granicą (Włochy, Niemcy, Litwa, USA). Jest laureatką II Ogólnopolskiego Konkursu Organowego im. Mariana Sawy w 2011 r., V Międzynarodowego Konkursu Organowego im. Feliksa Nowowiejskiego w 2015 r,. półfinalistką V Międzynarodowego Konkursu Organowego ,,Daniel Herz” w Brixen w 2016 r. oraz XXII Międzynarodowego Konkursu Organowego im. G. Silbermanna we Freibergu ( w Saksonii) w 2017 r.

=================

Podczas Falenickich Koncertów Letnich (przypominamy: 26 sierpnia i 9 września, godz. 19:00, kościół w Falenicy) można otrzymać świeżo wydaną książkę Barbary Wizimirskiej  „Zapamiętane. Życie w Falenicy w latach 1935-1960 w świetle wspomnień i relacji”. Książka została wydana dzięki wsparciu finansowemu Zarządu Dzielnicy Warszawa Wawer w postaci tzw. „małego grantu”.

=================

Falenickie Towarzystwo Kulturalne serdecznie dziękuje wszystkim, którzy przyczynili się do zrealizowania koncertów i wystaw: księdzu Proboszczowi, naszym Darczyńcom, Wolontariuszom, oraz artystom muzykom i plastykom, którzy przyjęli nasze zaproszenie, a także niezawodnej Publiczności. Dzięki Wam przeżyliśmy sześć wspaniałych wieczorów.

Dziękujemy również władzom samorządowym Dzielnicy Wawer za współfinansowanie kolejnej edycji Falenickich Koncertów Letnich.




Koncert i wystawa 26 sierpnia 2018

Jakub Michał Hutek – śpiew, Małgorzata Lemańska – fortepian

Program:

"Amazing grace" - tradycyjna melodia amerykańska.
"Jak łania" -  autor nieznany
"Mój Jezu, mój zbawco" -  D. Zschech
"Spiewać miłość" -  autor nieznany
"I look to you" -  R. Kelly
"Nauczmy się żyć obok siebie" - Z. Wodecki
"Breathe" -  Michael W. Smith
"Schowaj mnie" - H. Worship
"Twoje miłowanie" -  J. Wąsowski.

Wystawa: Anna Sławińska „Kosmos spod igły” - patchwork artystyczny

Zapraszamy do galerii zdjęć

================
Jakub Michał Hutek, muzykolog, dyrygent, pedagog i wokalista. Jest dyrygentem w Warszawskim Chórze Chłopięcym i Męskim przy Uniwersytecie Muzycznym im. Fryderyka Chopina. Pracuje w UMFC. Brał udział w wielu projektach muzycznych w Polsce i za granicami kraju (m.in. Chiny, Włochy, Słowenia). Wykonuje znaną muzykę chrześcijańską w nowych aranżacjach. Wraz z DwaPe nagrał singiel "Spotkałem Go". Utwór ten miał promować ideę wolontariacką wśród młodzieży akademickiej.

Małgorzata Lemańska ukończyła wydział fortepianu klasycznego i jazzowego w Państwowej Szkole Muzycznej II St. w Warszawie. Jest również absolwentką Muzykologii na UKSW. Na co dzień zajmuje się uczeniem gry na fortepianie metodą Suzuki i tworzy oprawę muzyczną w Domu Mody Klif w Warszawie. Szczególne miejsce w jej sercu zajmują standardy jazzowe, utwory bluesowe, popowe i ragtime. W wolnych chwilach lubi zgłębiać techniki medytacji.

========================

Anna Sławińska – quilterka i nauczycielka. Z wykształcenia inżynier. Przed przejściem na emeryturę prowadziła agencję marketingową. Jest właścicielką pierwszej w Polsce Szkoły Patchworku, założonej w 2013 r., w której przeprowadziła ponad 150 kursów patchworkowych. Jest członkiem Stowarzyszenia Polskiego Patchworku i wydawcą elektronicznego newslettera patchworkowego.
Szyje patchworki od ponad 35 lat. Miała siedem wystaw indywidualnych w kraju i za granicą, brała też udział w kilku zbiorowych wystawach patchworkowych krajowych i zagranicznych. Jej prace zdobyły pierwsze nagrody w konkursach patchworkowych organizowanych przez firmy Strima (2011) i Łucznik (2013). W 2016 r. jej „Mgławica Trójlistna Koniczyna” była wystawiana na największej w Europie wystawie patchworkowej w Birmingham w kategorii Fine Art Quilt Masters wśród 20 najwyżej ocenionych quiltów.
Anna Sławińska najbardziej lubi nurt quiltu artystycznego, a w nim techniki „confetti” oraz „stitch and slash”. Obydwie pozwalają na malarskie podejście do szycia obrazów z tkaniny. Lubi eksperymenty z tkaniną. Pociąga ją też recycling art, w ramach którego stworzyła swoją własną technikę nazwaną „łaciaki”. Szczyci się tym, że w ten artystyczny sposób daje drugie życie niepotrzebnym ubraniom.
Od 2011 r. uczy się malarstwa, początkowo w Natolińskim Ośrodku Kultury w Warszawie, a obecnie w Uniwersytecie Trzeciego Wieku w Błoniu, pod okiem Anny Sobierajskiej. Zawsze pociągało ją szycie kopii obrazów znanych malarzy: Paula Klee, Marka Rothko, Tona Schultena i Jerzego Nowosielskiego. Od niedawna sama maluje i szyje te same obrazy, szukając w ten sposób różnych środków wyrazu.

www.annaslawinska.pl   zobacz
www.szkolapatchworku.pl   zobacz
http://szkolapatchworku.blogspot.com   zobacz
http://annaslawinska.blogspot.com   zobacz

Artyzm patchworku

Artyzm patchworku

Anna Sławińska tworzy prawdziwe obrazy patchworkowe. Pstryknij tu i zobacz galerię prac artystki.



Koncert i wystawa 12 sierpnia 2018

Duet Harp&Chord

Julia Łopuszyńska – harfa

Stanisław Łopuszyński – klawesyn

.

Wystawa: Monika Olbińska – Żołędziowska: Jednak malarstwo

Zapraszamy do galerii zdjęć

W programie:

Carl Philipp Emanuel Bach – Sonata G-dur na harfę i basso continuo

Francois Couperin – 25 eme Orde c-moll

Gabriel Faure – Impromptu 

Antonio Soler – Fandango d-moll K. 146 

Piotr Moss – Walc Sentymentalny 

Carl Philipp Emanuel Bach – Fantasia C-dur Wq 59/6 – H 284 (1785 r.)

Elias Paris Alvars – Introduction Cadenza et Rondo

Francois Poulenc – Sonata pour 4 mains 

Stanisław i Julia Łopuszyńscy – Panopticum 

===========================

Julia i Stanisław Łopuszyńscy tworzą duet harfowo – klawesynowy od 2012 r. Oboje są studentami studiów magisterskich UMFC. Julia rozpoczęła edukację muzyczną w klasie prof. Anny Sikorzak-Olek w Warszawie, a studia licencjackie odbyła na Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, w klasie harfy prof. Helgi Storck. Stanisław zaczynał naukę w klasie fortepianu, a w szkole II stopnia równolegle rozpoczął naukę gry na klawesynie w klasie prof. Lilianny Stawarz.

Duet Harp&Chords był wielokrotnie nagradzany na konkursach takich jak International Competition of Chamber Music SVIREL in Nova Gorica –  I nagroda (Słowenia 2016), International Competition of Chamber Music – II nagroda – (Włochy 2012), Turniej Kameralny w Bydgoszczy (2017).

Oboje artyści z powodzeniem rozwijają również kariery solowe.

Julia Łopuszyńska jest laureatką 23 konkursów ogólnopolskich i międzynarodowych, m. in. The 2nd International prof. Karel Patras Harp Compe-tition (Czechy 2017), The 2nd International Contest Festival of a Harp Art of V. Poltareva (Ukraina 2016), Międzynarodowy Konkurs Duetów w Cieszynie (I miejsce w 2015, 2011, 2009, 2007, 2005 r.), i wielu innych. Występowała podczas takich wydarzeń jak World Harp Congress (Amsterdam 2008; Hongkong 2017), koncert z orkiestrą kameralną Amadeus (Poznań 2010), Chopin Open 2010, La Folle Journee 2011 – 2014, Koncert Młodych Talentów 2014, Młody Muzyk Roku 2014, Środa Młodych NOSPR 2015, Dni Sofii Gubajduliny NOSPR, VII Festiwal Prawykonań NOSPR, Harfenfestival 2017 (Frankfurt nad Menem, Niemcy), 22 Festiwal Ludwika van Beethovena.

Stanisław Łopuszyński to zdobywca nagród takich jak: I nagroda na III Wanda Landowska Concorso Internazionale di Clavicembalo w Ruvo di Puglia (Włochy), II nagroda na Ogólnopolskim Konkursie Klawesynowym im. Mariana Sawy (2015), nagroda ”Golden Finalist” (grand prix w kategorii solo) na 8th International Music Competition – Svirel (Słowenia 2016) oraz III miejsce na V Akademickim Konkursie Klawesynowym w Poznaniu w 2017 r. Był finalistą konkursu Studencki Nobel 2017 w kategorii Sztuka. Ukończył również podyplomowe studia na kierunku Menedżer Muzyki na UMFC. Był koordynatorem i organizatorem kilkudziesięciu koncertów i festiwali, m. in. Juwenaliów Artystycznych (2014 – 2016), Festiwalu Mikstury Kultury, Nocy Muzeów, koncertu upamiętniającego 222. rocznicę Konstytucji 3 Maja (Teatr Stanisławowski) oraz wielu koncertów kameralnych. Jest stypendystą M. St. Warszawy im. Jana Pawła II (2015 – 2018).

===========================

Monika Olbińska – Żołędziowska urodziła się w 1961 r. w Kielcach, jako siódme dziecko Józefa i Janiny. Od urodzenia bracia znęcali się nad najmłodszą siostrą, dając tym samym upust swojemu męskiemu szowinizmowi. Doznała różnych sposobów nękania. Ze względu na hamowanie ekspresji przez starsze rodzeństwo, nic nie wskazywało na drzemiący w Monice talent plastyczny. Wprawdzie od początku szkoły podstawowej uczęszczała na zajęcia plastyczne w Wojewódzkim Domu Kultury, jednakże wtedy bardziej chciała być tancerką niż plastyczką.

Trudno się dziwić, że w tych warunkach Monika wyrosła na cichą, nieśmiałą i aspołeczną osobę. Zgodnie z sugestiami starszego rodzeństwa, by zdobyć porządny zawód po maturze wyjechała do Warszawy, gdzie uczyła się w Państwowym Studium Stenotypii i Języków Obcych. Została więc sekretarką doskonałą. Podjęła pracę w bankowości. Zajmowała się głównie odbieraniem telefonów, parzeniem kawy, maszynopisaniem i przyjmowaniem gości dyrekcji.

Po zakończeniu stanu wojennego wyjechała do Wiednia. Tam uczęszczała do Wiener Kunst-schule, gdzie poznała malarstwo Fritza Martinza i Petera Carera. Pokochała wiedeńską secesję i zachwyciła się twórczością Egona Schiele i Gustawa Klimta.

Po pięciu latach wróciła do Warszawy, gdzie podjęła studia na Wydziale Konserwacji Dzieł Sztuki w Akademii Sztuk Pięknych. Studia te ukończyła w 1994 r. Niedawno ukończyła również trzyletnie studia pedagogiczne.

Aktualnie prowadzi zajęcia z malarstwa w Wawerskim Towarzystwie Uniwersytetu Trzeciego Wieku, wróciła też do swojej pasji czyli malowania.

Zna technologię i techniki malarstwa ściennego i sztalugowego, jest też kopistką.




Koncert i wystawa 22 lipca 2018

Divertimenta W. A. Mozarta

Muzycy Polskiej Opery Królewskiej

I skrzypce:
Małgorzata Zalewska – prowadzenie, Aleksandra Knitter-Sikora, Jacek Jacków
II skrzypce:
Dorota Komorowska, Małgorzata Panufnik-WillmanJoanna Kowalska
Altówki: Dariusz Smoliński, Małgorzata Jamiołkowska
Wiolonczele: Maciej Skowroński, Dorota Smolińska
Kontrabas: Jacek Kicman

Zapraszamy do galerii zdjęć

Program:

Wolfgang Amadeusz Mozart:
Divertimento D-Dur – KV 136 – Allegro
Divertimento F-Dur – KV 137 – Andante
Divertimento B-Dur – KV 138 – Presto

Wystawa:

Czerwoszowie
Artyści z Saskiej Kępy w Falenicy

========================

Wczesny kwartet smyczkowy Mozarta określony jest w rękopisie mianem „divertimento”. Jednak, jak zauważa Alfred Einstein, nazwa ta nie może pochodzić od kompozytora z uwagi na nieobecność menuetów, które są warunkiem formalnym gatunku. Twierdzi on, że Mozart napisał Divertimenta „na zapas na ostatnią podróż do Włoch, aby mu nic nie przeszkadzało podczas komponowania opery Lucio Silla, w razie gdyby domagano się od niego symfonii, i że byłby w takim wypadku dodał partię instrumentów dętych w częściach skrajnych […]. Zgodnie z sugestią badacza, należałoby skategoryzować utwór raczej jako symfonię włoską na same instrumenty smyczkowe, w której po pierwszej, czysto symfonicznej części, następują dwie części o kunsztownej strukturze, w tym bardzo dynamiczne Presto. Uwagę zwraca także śpiewna linia pierwszych skrzypiec w częściach Allegro i Andante. W kompozycji przejawia się swoboda, z jaką Mozartowi zawsze przychodziło tworzenie utworów na małe grupy instrumentów. Napisane przez niespełna szesnastoletniego kompozytora Divertimento F-Dur utrzymane jest w pogodnym nastroju, który momentami przechodzi w skrajną nawet wesołość. Utwór skrzy się dowcipem i zachwyca wyrafinowaniem, w żadnej mierze nie odsłaniając artystycznych rozterek młodego Mozarta, który, wyszedłszy z etapu „cudownego dziecka”, musiał starać się w tym czasie o ugruntowanie swojej pozycji jako dojrzałego kompozytora.

Polska Opera Królewska, powołana w 2017 r., nawiązuje do historycznych korzeni opery w Polsce, sięgających czasów panowania dynastii Wazów. W 1637 r. z inicjatywy miłośnika i mecenasa tej sztuki, króla Władysława IV, na Zamku Królewskim w Warszawie powstała pierwsza stała scena operowa w Europie. Złoty czas opery polskiej to także lata panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego, któremu zawdzięczamy budowę Teatru Królewskiego w  Łazienkach. Polska Opera Królewska podejmuje tę tradycję w XXI w, a swą tożsamość buduje wokół fundamentalnych wartości kultury Europy: Prawdy, Dobra, i Piękna. Niezwykle ważną formą aktywności Polskiej Opery Królewskiej, pełniącej misję OPERY W DRODZE, jest także upowszechnianie kultury wysokiej poprzez koncerty i przedstawienia w całej Polsce.

=============================

Czerwoszowie – Artyści z Saskiej Kępy w Falenicy

Wystawa prezentuje prace ZOFII i WOJCIECHA CZERWOSZÓW oraz ich córki MAGDALENY i syna LESZKA. Ceramika, malarstwo, medalierstwo, grafika, poezja – te media się przenikają. Zofia maluje obrazy na szamotowej glinie, jakby to było zagruntowane płótno. „Farby” to szkliwa, mieszanki związków chemicznych, zazwyczaj wszystkie są przed wypaleniem szare, więc maluje się w wyobraźni. Trzeba też wiedzieć, jak wzajemnie na siebie działają w temperaturze 1000 stopni.
Przy projektowaniu monet wymagana jest niesłychana precyzja. Ściśle określone są nawet kąty nachylenia ścianek płaskorzeźby i wyważenie monety, jak koła samochodowego. Wojciech robił wycinanki z papieru niby dla odpoczynku. Technika ta także nakłada na twórcę ostre rygory. Kompozycja musi być tylko jednym kawałkiem materiału, a półcienie osiąga się – jak w grafice – przez grę nacięć. Wycinanki często powiększał i ręcznie przenosił na inny materiał – dyktę czy płytę paździerzową. Dawały się od razu powiesić na ścianie na byle gwoździu. A teraz można używać oprogramowania do grafiki wektorowej i cięcia laserowego. Foto-grafiki Magdaleny łączą grafikę komputerową z fotografią obiektów, które autorka sama wykonuje lub wyszukuje w nieoczekiwanych miejscach. Tak samo dobrze wyglądają jako obrazek w ramce, jako wielkoformatowa plansza, a nawet jako ozdobnik w łazience. Wiersze Leszka są, nie jak koncert, do wysłuchania, ale jak obrazy, do oglądania. I rozmyślania, po wiele razy.

Rodzina Czerwoszów od trzech pokoleń jest związana z Saską Kępą. Dziadek Magdaleny i Leszka, Jan Rendzner, w 1931 r. zbudował tu dom. Jego córka Zofia mieszkała w nim przez całe życie. Opuściła rodzinny dom na czas Powstania, w którym brała udział. Tworzyła również satyryczny, kukiełkowy Teatrzyk pod Barykadą, wędrujący po całym Powiślu z przedstawieniami dla walczących oddziałów i cywilów. W czerwcu 1945 r. Zofia wyjechała na studia na krakowskiej ASP. Wracając po czterech latach do Warszawy przywiozła ze sobą męża – rzeźbiarza, górala z Łopusznej. Wojciech Czerwosz, tak jak Zofia, ukończył przerwane przez wojnę studia na ASP w Krakowie. Od 1949 r. mieszkali i tworzyli w domu na Zakopiańskiej.




Koncert i wystawa 8 lipca 2018

Anna Kalska – klarnet

Przemysław Wojciechowski – akordeon

Zapraszamy do galerii zdjęć

Program

Grażyna Bacewicz – Łatwe utwory na klarnet i fortepian
Joseph Edouard Barat – Piece in g-moll for clarinet and piano
Vittorio Monti – Czardasz
Astor Piazzolla -Tango
Bela Kovacs – Karnawał Wenecki
Alain Abbott- Dreams
Lasse Pihlajamaa – Sudenkorento
Leszek Kołodziejski – Anthill

Wystawa

Aga Głód: „Przyrodniczość kredkami”

=========================

Anna Kalska ukończyła warszawską Akademię Muzyczną im. Fryderyka Chopina w klasie prof. Mirosława Pokrzywińskiego oraz studia podyplomowe w Hochschule der Kűnste Bern w klasie prof. Ernesto Molinari. Jest też dziennikarką – absolwentką Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.
Laureatka wielu konkursów muzyki solowej i kameralnej. Współpracuje jako muzyk orkiestrowy z orkiestrami Teatru Wielkiego – Opery Narodowej, Warszawskiej Opery Kameralnej, Polską Orkiestrą Radiową, Sinfonia Varsovia, Warsaw Camerata, Radomską Orkiestrą Kameralną, Orchestre Symphonique Neuchatelois, Sinfonia Viva. Współtworzy kwartet klarnetowy Poco Leggero, a od 2013 r. jest kierownikiem artystycznym i dyrygentem niezawodowej orkiestry, będącej częścią Formacji Tango Para Todos.

Przemysław Wojciechowski jest absolwentem klasy akordeonu prof. Klaudiusza Barana na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie.
Należy do grona najwybitniejszych akordeonistów młodego pokolenia. W 2007 r. otrzymał stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za szczególne osiągnięcia artystyczne. Jest także laureatem ponad 40 nagród i wyróżnień na krajowych i  międzynarodowych konkursach muzycznych i stypendystą wielu instytucji za osiągnięcia artystyczne. Jako solista i kameralista często koncertuje w Polsce i za granicą – m. in. w Chinach, Francji, Holandii, Hiszpanii, Niemczech, Włoszech, na Węgrzech, Ukrainie, Słowacji. W latach 2012 – 14 uczestniczył w projektach Włoskiej Akademii Akordeonowej w Urbino, skupiającej akordeonistów różnych narodowości, doskonalących warsztat instrumentalny oraz interpretacyjny, organizującej interdyscyplinarny festiwal Il fiore della mille e una nota.

Aga Głód, urodzona w 1991 r. w Warszawie, jest absolwentką Wydziału Grafiki ASP. Licencjat wykonała w pracowni ilustracji prof. Zygmunta Januszewskiego, następnie w pracowni prof. Błażeja Ostoja-Lniskiego wykonała dyplom w postaci animowanej książki „Zwierznik” w technice augmented reality. Aga uwielbia zwierzęta i rośliny, są więc one głównymi motywami występującymi w jej twórczości. Obecnie rysuje, maluje oraz projektuje wzory na ubrania w technice druku sublimacyjnego. Była uczestniczką wielu wystaw zbiorowych, m. in. w stolicy Maroko – Rabacie, na Litwie, w Muzeum Warszawskiej Pragi oraz Zachęcie. Wystawia też prace w Galerii StrefArt w Żorach oraz w Krakowie.

Zobacz stronę artystki




Koncert 24 czerwca 2018

Solo Tres w Falenicy – Koncert muzyki wenezuelskiej

Beatriz Blanco – śpiew, cuatro, instrumenty perkusyjne,

Leszek Potasiński – gitara, gitara basowa, cuatro, charango,

Marek Walawender – gitara, gitara basowa, mandolina, instr. perkusyjne, śpiew

W programie:
Canto warao – śpiew szamański Indian Warao
Diferencias sobre „Guárdame las vacas” – Luis de Narváez, XVI w.
Polo Margariteño – folklor wenezuelski
Canción de cuna (Duérmete mi niño) – tradicional venezolano
Las coplas – folklor wenezuelski
Vals venezolano – Antonio Lauro
Mi querencia – Simón Díaz
La vaca Mariposa – Simón Díaz
La Bikina – Rubén Fuentes
La Chacalera – Augusto Ramos
La Reina de la Noche – Beatriz Blanco
Venezuela – Beatriz Blanco
El Señor Gabán (Sangueo) – folklor wenezuelski
Calypso – folklor wenezuelski

Wystawa

Lidia Głażewska Dańko: Sztuka uszyta – dla dorosłych i dzieci

Wystawa: „Zszywanie Wawra”

================

SOLO TRES to trio grające popularne melodie, muzykę ludową i poważną krajów Ameryki Łacińskiej i Hiszpanii. W osobach członków zespołu, z których każdy jest renomowanym solistą i kameralistą, dokonało się spotkanie różnych kultur, różnych świadomości artystycznych, owocując niezwykłą różnorodnością i wszechstronnością repertuaru.

Beatriz Blanco urodziła się w Caracas. Od 1982 r. mieszka w Polsce. Studiowała śpiew klasyczny w Akademii Muzycznej w Krakowie i w Warszawie. Jako solistka koncertowała w prestiżowych salach koncertowych w Polsce, Wenezueli, Brazylii, Hiszpanii, Francji i Niemczech. Współpracuje z teatrami operowymi, m.in. Warszawską Operą Kameralną i Teatrem Wielkim w Warszawie, nagrywa dla Polskiego Radia i jest częstym gościem w Telewizji Polskiej. Wykonuje zarówno klasyczny repertuar operowy jak i musicalowy, jest też wybitną wykonawczynią muzyki ludowej krajów Ameryki Łacińskiej, znawcą i popularyzatorem ich kultury.

Marek Walawender ukończył Akademię Muzyczną w Warszawie oraz liczne kursy mistrzowskie. Występuje w kraju i za granicą (w Szwecji, Niemczech, Francji, Czechach, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii, Turcji, Włoszech, Hiszpanii i Meksyku) solo i w zespołach kameralnych. Współpracuje z zespołami jazzowymi oraz piosenkarzami i aktorami, z teatrami muzycznymi i dramatycznymi oraz orkiestrami symfonicznymi. Był założycielem i wieloletnim członkiem Kwartetu Gitarowego Fandango. Komponuje muzykę na instrumenty solowe i zespoły kameralne, muzykę teatralną i piosenki. Dokonał setek aranżacji muzyki dawnej, klasycznej, piosenek oraz pieśni ludowych.

Leszek Potasiński kształcił się w Akademii Muzycznej w Warszawie i w Królewskim Konserwatorium Muzycznym w Madrycie oraz kursach mistrzowskich. Prowadzi intensywną działalność koncertową jako solista i kameralista, występując w prestiżowych salach koncertowych Polski i innych krajów. Jako kameralista współpracował m. in. z Ewą Małas-Godlewską, Vadimem Brodskim, Moniką Raczyńską, Edytą Geppert oraz innymi wybitnymi artystami. Nagrał kilka płyt solowych i z muzyką kameralną a także muzykę do wielu filmów. Dokonał licznych aranżacji na gitarę solo i na zespoły kameralne.
Jest pedagogiem, prowadzi klasę gitary na Uniwersytecie Muzycznym w Warszawie, w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych im. F. Chopina oraz na licznych kursach.

 =========

Lidia Głażewska Dańko studiowała w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1981 r. obroniła dyplom na Wydziale Architektury Wnętrz oraz aneks na Wydziale Malarstwa w Pracowni Tkaniny prof. Zbigniewa Gostomskiego. Od lat projektuje i ilustruje książki, druki ulotne, wystawy. Ciągle jednak towarzyszy jej tkanina w różnych postaciach: jako forma malarstwa, jako obiekty przestrzenne oraz  jako wyjątkowa zabawka dla dzieci.

==============

„Zszywanie Wawra” to wspólny projekt Falenickiego Towarzystwa Kulturalnego i Wawerskiego Centrum Kultury. Jest on częścią obchodów 100-lecia Niepodległości Polski pod hasłem „Piękna i Niepodległa”. Od kilku miesięcy mieszkańcy Wawra, wspierani przez placówki kultury i edukacji, tworzą prace – makatki, ukazujące piękno naszej dzielnicy. Pracują nad nimi osoby w różnym wieku, o różnym poziomie umiejętności krawieckich. Stosowane są rozmaite techniki: patchwork, aplikacje, haft, filc, malowanie na materiale i inne. Łączy je użycie tkaniny, igły i nitki. Wystawa prezentuje dotychczas wykonane makatki, obok nich jest jednak wiele miejsca na kolejne. Zachęcamy wszystkich do tworzenia własnych prac, pokazujących ciekawe obiekty i ulubione miejsca Wawra. Będą one włączone w kompozycję, której ostateczny kształt zobaczymy podczas Wawerskiej Parady Niepodległości 11 listopada 2018.
Informacje i porady dotyczące szycia można znaleźć TUTAJ

 




Koncert 10 września 2017

Dawna i współczesna muzyka sakralna

Chór Via Musica pod dyrekcją Sławomira Łobaczewskiego

WYSTAWA: Andrzej Janota (1930 – 2017) realizacje sztuki sakralnej

Zobacz prezentację

Zobacz galerię zdjęć

Program:

Mikołaj Gomółka: Pan nasz, Bóg nasz

Claudio Casciolini: Panis Angelicus

Michael Praetorius: C’est l’Agneau de Dieu

Juan Alfonso Garcia: Ecce Panis

Cristobal de Morales: Regina Caeli

Tomas Luis de Victoria:

Domine, non sum dignus

Amicus meus

Ave Maria

Jesu dulcis memoria

Michael Praetorius: Surrexit Christus

Nikołaj Kiedrow: Ojcze Nasz

Denis G. Mason: God be in my head

Maurice Durufle: Ubi caritas

 

Chór Via Musica, założony w 1997 roku, od kilkunastu lat ma siedzibę w parafii Św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Otwocku – Świdrze. Zespół działa przede wszystkim w macierzystej parafii, tworząc oprawę muzyczną liturgii mszy św. oraz uroczystości kościelnych. Koncertuje także w kościołach, bierze udział w przeglądach i konkursach chórów. Kilkakrotnie wystąpił w nietypowym dla siebie repertuarze: awangardowych oratoriach autorstwa Jarosława Pijarowskiego z udziałem między innymi Józefa Skrzeka, Jorgosa Skoliasa i muzyków rockowych. W 2016 r. pojawiał się w programach TV Polsat „Wysokie C”. Chętnie podejmuje się oprawy muzycznej ślubów i innych uroczystości, uczestniczy też w rozmaitych wydarzeniach i koncertach patriotycznych.

Repertuar chóru obejmuje przede wszystkim muzykę sakralną różnych epok, od średniowiecza po kompozycje i aranżacje współczesne.

Członkowie zespołu są mieszkańcami Józefowa, Otwocka i Falenicy, amatorami, których pasją jest śpiew i muzyka. Jak wskazuje nazwa chóru, Via Musica – Muzyczna Droga – muzyka jest dla nich drogą wypełniania chrześcijańskiego powołania

Sławomir Łobaczewski – absolwent Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie, kompozytor, pedagog, wokalista i instrumentalista. Śpiewa w zespole „Il Canto”, współpracuje z Filharmonią Narodową i Warszawską Operą Kameralną. Jako śpiewak ma na swoim koncie nagrania muzyki filmowej oraz płyty, w tym nagrodzone Fryderykiem „Bartłomiej Pękiel – Msze i Motety” oraz nominowane do tej nagrody „Monteverdi – Madrygały” z zespołem „Il Canto”. Od dziecka związany z Falenicą, jest instruktorem falenickiej filii WCK. Tam też założył wraz z gitarzystą Jackiem Kawą zespół rocka progresywnego CLUE, w którym realizuje swoje pasje związane z muzyką rozrywkową.

WYSTAWA

Andrzej Janota (1930 – 2017) realizacje sztuki sakralnej

Andrzej Janota urodził się w 1930 r. na warszawskim Żoliborzu. Wojna zakłóciła jego szczęśliwe dzieciństwo – ojciec, major wojska polskiego, był w armii w Wielkiej Brytanii, matkę stracił 1941 r. Przygarnięty przez rodzinę ojca, w wieku 14 lat został żołnierzem Batalionów Chłopskich i był łącznikiem na Lubelszczyźnie do końca wojny.

Ukończył Liceum im. Ks. Józefa Poniatowskiego w Warszawie i studia na Akademii Sztuk Pięknych. Pracując artystycznie równocześnie zaangażował się w działalność społeczną na rzecz środowiska plastyków i od 1961 roku był wybieranym przez kolegów Prezesem Okręgu Warszawskiego Związku Polskich Artystów Plastyków. W tym czasie, dzięki jego staraniom i pracy, został zbudowany Dom Artysty Plastyka w Warszawie na ul. Mazowieckiej. Zrealizował także szereg innych inicjatyw, jak powstanie warsztatów sekcji tkaniny, wydanie słownika artystów czy ustanowienie emerytur twórczych. Niósł pomoc koleżankom i kolegom w trudnych sprawach, zwłaszcza uzyskaniu pracowni.

Zawodowo realizował się projektowaniu i wykonaniu wielu znaczących przedsięwzięć artystycznych. W Warszawie projektował (w zespole) przebudowę Hali Mirowskiej i Akademię Medyczną. Realizował duże projekty wnętrz, między innymi Politechniki Białostockiej i Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi. Projektował polskie pawilony na wielu wystawach zagranicznych, za co otrzymał złote medale w Budapeszcie i Nowym Sadzie. Szczególnie ważne były dla niego realizacje sztuki sakralnej. Pozostawił po sobie Ołtarz Polowy w Niepokalanowie, wykonany w technice mozaiki, witraże w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Niepokalanowie, konserwację i renowację kościoła św. Ludwika we Włodawie. Wykonywał też prace dla Katedry Wojska Polskiego na ulicy Długiej w Warszawie. Znajdował czas na malarstwo, uczestniczył w wystawach zbiorowych i miał kilka wystaw indywidualnych. Wraz z żoną prowadził pracownię gobelinów. Posiadał wiele odznaczeń, m. in. Złotą Odznakę za Zasługi dla Warszawy, Złoty Krzyż Zasługi oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Był człowiekiem wiary i kilkanaście razy uczestniczył w Pieszej Pielgrzymce do Częstochowy, a dopóki zdrowie dopisywało, angażował się życie naszej parafii.

 Pobierz program [pdf]




Wpisy wg kategorii

Nadchodzące wydarzenia

Brak nadchodzącego wydarzenia w tym czasie.